image

Doomijn thuis bij…

de familie jurjens

Menno, eigenaar van een autobedrijf, en longfunctieanalist Tamara wonen met dochters Estée (3) en Vajèn (2) in Nijeveen. Vanuit de woonkamer kun je Villa Kaketoe bijna zien liggen. “De kinderen kunnen er lopend naartoe.” Maar nu even niet; de familie Jurjens blijft thuis.

Doomijn thuis bij… de familie jurjens

Menno, eigenaar van een autobedrijf, en longfunctieanalist Tamara wonen met dochters Estée (3) en Vajèn (2) in Nijeveen. Vanuit de woonkamer kun je Villa Kaketoe bijna zien liggen. “De kinderen kunnen er lopend naartoe.” Maar nu even niet; de familie Jurjens blijft thuis.

“Tamara werkt in een kliniek voor apneupatiënten, dat is nu wat lastig omdat je geen afstand kunt bewaren tijdens de tests die daar worden afgenomen,” vertelt Menno. “Afgelopen januari ben ik mijn eigen autozaak begonnen. Het werk is wat rustiger, maar elke week worden er gewoon auto’s verkocht.

Het is wel lastig om de 1,5 meter afstand aan te houden, je zit soms wel met z’n tweeën in één auto. Daarnaast werk ik als agent voor mijn vorige werkgever, vooral voor klanten in de transportwereld met veel export naar Scandinavië. Dat staat nu wel echt even stil.”

Contact met Doomijn

Contact met Doomijn

“Estée en Vajèn hebben het veel over de opvang bij Doomijn en dat ze hun juffen missen. We hebben wel contact via de mijndoomijn app, we krijgen dan bijvoorbeeld filmpjes doorgestuurd. De kinderen vinden dit echt leuk om te zien,” zegt Menno. “Die willen ze soms wel tien keer achter elkaar zien! Dat zou nog wel vaker mogen,” vult Tamara aan. “Ik vind het ook heel leuk dat de pedagogisch medewerkers even een berichtje doen of bijvoorbeeld een kaartje sturen voor Pasen.” De kinderen begrijpen de situatie nog niet helemaal. Tamara: “Als ik vraag waarom ze niet naar school mogen zeggen ze: “alle mensen zijn ziek”. Ze missen het contact en samen spelen met andere kinderen wel. Als ze kindjes langs het huis zien lopen dan zwaaien ze: “dag, kindjes!”. Gelukkig hebben ze elkaar en kunnen we FaceTimen met familie, want die missen ze ook. Voor de pedagogisch medewerkers is het vast ook een vreemde tijd! Ze zijn normaal zo met de kinderen bezig en staan de hele dag op de groep, terwijl ze zelf misschien ook nog kinderen hebben. Ik heb daar echt veel respect voor.”

Dagritme

“Normaal deden we de kinderen ’s ochtends wat sneller in de kleren, nu wordt het dan een joggingbroekje,” erkent Tamara. “Al vanaf het begin van het thuisblijven proberen we wel het ritme van het slaapje, het middageten en fruitmoment vast te houden. Je wil niet dat ze straks gewend zijn om pas om 10.00 uur hun bed uit te komen. We bekijken wat we die dag gaan doen, maar dit kan alleen omdat we allebei heel flexibel zijn qua werk.”

Gelukkig is er in en om het huis veel ruimte en is er genoeg te doen voor Estée en Vajèn, ook als beide ouders wat werk moeten doen. Menno: “We wonen best wel ruim en het weer is super de laatste tijd, dus we kunnen lekker de tuin in. De meiden hebben een trampoline gekregen, daar zijn ze veel mee aan het spelen en in de buurt gaan we naar een speeltuin of parkje.” “Ik bekijk af en toe de activiteiten op de website van Doomijn,” vult Tamara aan. “De tips om iets te vouwen of knutselen zijn favoriet! Dat vinden Estée en Vajèn sowieso leuk om te doen. Het is leuk dat Doomijn hierin meedenkt. Ik kan me voorstellen dat dit ook goed van pas komt als je kleiner woont of meer kinderen hebt én ook nog thuis moet werken.”

Tamara is blij dat de meiden elkaar hebben. “Soms is het lastig omdat ze allebei met hetzelfde speelgoed willen spelen en zoeken soms de grenzen op, maar over het algemeen zijn ze heel lief voor elkaar en is het fijn dat ze elkaar hebben in deze periode. Dat gaat soms best ver; ze willen ‘s middags zelfs samen in één bed slapen. Opvoedkundig niet helemaal oké natuurlijk, maar je merkt dat je zelf nu ook wat makkelijker bent: even rust in huis.”

Een-op-een aandacht

Tamara heeft regelmatig contact met José, een van de pedagogisch medewerkers van Doomijn in Nijeveen. Met name over Estée, omdat zij een VVE-indicatie heeft. “José vroeg ons wat ze voor ons kon betekenen. Of we ergens tegenaan lopen en gaf wat tips over het aanhouden van een dagritme en doen van opdrachtjes. Dit zie ik echt als een toegevoegde waarde: we moeten in deze periode niet stilzitten qua ontwikkeling, je bent zo weken tot maanden verder. In november gaat Estée naar school, soms maken we ons wel een beetje zorgen dat ze dan twee maanden heeft gemist, dus ik vind het heel fijn dat hierin meegedacht wordt. Ik ben hier wel veel mee bezig, dat laat mijn werk ook toe, en houd een ritme aan voor Estée met opdrachten en verhaaltjes. Zij en Vajèn vinden dit ook heel leuk om te doen.

Het lijkt wel alsof het met Estée nu juist beter gaat. Ze is echt rustig en zit wat fijner in haar vel. Ik weet niet of dit komt doordat we thuis zijn en er helemaal geen prikkels van buitenaf zijn, of dat ze een grote groeispurt heeft gemaakt en dingen wat beter begrijpt.” Ook Menno vindt het fijn dat hij en Tamara nu zelf meer contact hebben met de kinderen. “Je merkt dat Estée veel baat heeft bij de een-op-een aandacht die we haar kunnen geven. Voor haar is het nog niet zo slecht eigenlijk op dit moment. Vajèn hobbelt overal probleemloos doorheen, die heeft het nog niet zo door allemaal.”

Ik bekijk af en toe de activiteiten op de

website van Doomijn,

De tips om iets te vouwen of knutselen zijn favoriet!