image

Doomijn thuis bij... de familie

klein kranenbarg

Jessica woont samen met haar man Mark, dochter Fenna (5,5) en zoon Vigo (3) in Apeldoorn. Tot vier weken geleden ging Vigo met veel plezier naar kinderdagverblijf SamSam bij zijn ‘juffen’ Esther, Ineke en Petra. Totdat corona om de hoek kwam kijken…

Jessica woont samen met haar man Mark, dochter Fenna (5,5) en zoon Vigo (3) in Apeldoorn. Tot vier weken geleden ging Vigo met veel plezier naar kinderdagverblijf SamSam bij zijn ‘juffen’ Esther, Ineke en Petra. Totdat corona om de hoek kwam kijken…

“Ja het dagritme is momenteel nét iets anders dan we gewend zijn,” aldus Jessica. “In het begin hebben we ons echt nog strak aan een schema gehouden. Op dezelfde tijd opstaan, ontbijten, activiteiten voor de kinderen én hopelijk nog een beetje werken. Vooral dat laatste hebben we een beetje losgelaten. We hebben beiden een baan als adviseur, Mark in de pensioenen en ikzelf als beleidsadviseur bij een woningcoörperatie, waarbij we veel moeten afstemmen en (video)bellen. Vooral dat laatste levert met kinderen de grappigste momenten op.”

Werken met kinderen

Soms moeten we even afstemmen wie gaat werken. Normaal werk ik drie dagen in de week, maar dat is nu echt verdeeld over vijf dagen. Afgelopen week was een van die dagen dat ik probeerde te videobellen met Fenna naast mij. ‘Maaaaaam, ik verveel me,’ riep Fenna. Ik probeerde me er nog een beetje uit te redden, tot ik bij een collega een kind om zijn nek zag hangen als een soort vossensjaal… Gelukkig is het bij iedereen hetzelfde momenteel en worden we er na vier weken ook wel handig in.

Binding met pedagogisch medewerkers

Wat wij vooral enorm bijzonder vinden in deze tijd, is dat de binding met Doomijn écht niet minder wordt. De kinderen blijven uitgedaagd door allerlei activiteiten via het ouderportaal. Vigo heeft elke keer weer een glimlach van oor tot oor als hij één van zijn ‘juffen’ ziet. Het zijn zulke betrokken en lieve pedagogisch medewerkers. Wanneer je voor een kinderopvang kiest, bedenk je niet als eerste dat er ook zo goed aan de ontwikkeling gewerkt wordt, want je hebt de opvang nodig omdat je moet werken, toch? Nou, écht niet! Naast geborgenheid, liefde en de opvang die je nodig hebt ‘omdat je moet werken’ bieden zij zoveel meer. Juist nu merk je dat Doomijn echt het verschil maakt. Ze ontwikkelen daar de hele dag door. Er is overal over nagedacht: zelfs nu je er niet heen kunt, zorgen ze nog voor juist die ondersteuning. Alleen maar lof! We merkten dit bijvoorbeeld ook bij Fenna. In het begin van haar schooljaar leek het echt alsof ze achteruit ging in de tijd. Ze was écht goed voorbereid op school. Toen ze drie was had ze wat meer uitdaging nodig en die boden ze haar door middel van extra spelmateriaal van de peuterspeelzaal.

Corona is niet uitgenodigd

Heel normale dingen als een verjaardag gaan natuurlijk ook door tijdens deze ‘coronatijd’. Vigo wist gelijk wie hij uit wilde nodigen én ook wie hij echt niet wilde uitnodigen. ‘Corona mag niet op mijn verjaardag komen, mama’. Opa en oma kwamen even langs in de tuin, en met cadeaus was het allang goed. En het allerleukste van die dag was toch wel dat de pedagogisch medewerkers Vigo hebben gesproken via beeldbellen. Hoe leuk is dat?!

Knuffels, knuffels en nog eens knuffels

Iedereen die Vigo kent weet: dat is een echte knuffelkont! Dat mist Vigo nu echt wel het allermeeste. Het fysieke contact met zijn vriendjes en vriendinnetjes en de pedagogisch medewerkers. Hij weet gelukkig dat hij afstand moet houden, en dat kunnen we tot op zekere hoogte ook best goed uitleggen. Zijn ‘juffen’ sturen via mijndoomijn allerlei activiteiten en filmpjes. Hij reageert dan ook echt en doet met alle plezier mee. Dat is zó leuk om te zien. Nu gebruiken we ook de activiteiten vanaf de website, dat is écht van toegevoegde waarde. Als ik zeg dat Doomijn het heeft gemaakt, lijkt het alsof hij er liever aan meewerkt dan wanneer ik het heb verzonnen of gemaakt.

Positiviteit in coronatijd

We ervararen ook positieve dingen tijdens deze coronatijd. Je hebt meer qualitytime met de kinderen, en leert wat beter loslaten en omdenken. Zo zorgt die een-op-een aandacht dat Vigo wel heel snel zindelijk wordt en dat Fenna heel goed kan fietsen nu. We hebben laatst zelfs pannekoeken gegeten op een wel heel lege recreatieplas om er toch even uit te gaan. Ook hebben we oma even gezien, wat natuurlijk heel dubbel is. Op een afstandje in het bos spelen, maar niet knuffelen. En dat vindt Vigo natuurlijk erg moeilijk! Gelukkig is hij drie en niet al zes; op die leeftijd maken ze dingen toch iets meer mee, denk ik. We genieten nog maar even van die qualitytime, want niemand weet hoe lang dit gaat duren. Tot die tijd zijn we al erg blij met de knuffels-op afstand!

‘Vigo mist vooral de knuffels van Esther, Ineke en Petra’

- Jessica