image

Doomijn thuis bij… de familie Bouwmeester

Yvette en haar man Koen wonen in Apeldoorn met zoons Fedde (net 3) en Raff (1), die beide naar kinderdagverblijf Dikke Maatjes gaan. Van samen thuis zijn maken ze het beste, maar de opvang bij Doomijn wordt écht gemist!

Mijn man werkt bij een bedrijf in fietsverhuur en heeft het geluk dat hij veel thuis kan werken. Ik werk zelf twee dagen in de thuiszorg, dat is vanuit huis natuurlijk niet te doen. Vandaag zouden de kinderen eigenlijk naar het kinderdagverblijf gaan, dan merk je wel dat je met kinderen thuis aan werken eigenlijk niet toekomt. De laptop staat wel op tafel, maar het is een hele uitdaging. Je kunt niet zeggen: ‘gaan jullie maar spelen, papa moet even werken’. Ik probeer Fedde wel uit te leggen wat het coronavirus betekent, maar hij begrijpt het nog niet echt. Hij mist opa en oma ook en begrijpt niet dat hij dan geen knuffel mag geven.

'Fedde mist vooral het spelen met zijn twee vriendinnetjes op de groep.'

Spelen met vriendinnetjes

Normaal gaan de jongens iedere dinsdag naar kinderdagverblijf Dikke Maatjes toe, waar ze in dezelfde groep zitten. Ze kijken hier niet echt naar elkaar om, ze hebben echt hun eigen vriendjes en vriendinnetjes. Raff krijgt er nog niets van mee dat hij niet naar het kinderdagverblijf kan gaan. Fedde mist vooral het spelen met zijn twee vriendinnetjes op de groep. Fedde wil graag lekker stoeien, ravotten en buiten fietsen, daar is zijn broertje Raff nog te jong voor. De uitdaging op het kinderdagverblijf is fijn voor hem; na zo’n dag komt hij moe thuis en heeft hij de hele tijd andere kinderen om zich heen gehad. Je merkt dat hij nu thuis wat drukker wordt. Hij komt natuurlijk nergens en kan z’n energie niet goed kwijt.

Stimulans

Na een aantal weken is het best lastig om de uitdaging en afwisseling er in te houden. Fedde vindt het meestal heel leuk om samen aan tafel te gaan zitten om te knutselen, en ik ben er dan heel enthousiast over, maar soms zegt ‘ie: ‘mama, nu niet hoor!’. Je merkt dat hij het niet altijd even leuk meer vindt. De stimulans van anderen op het kinderdagverblijf mis je dan wel; als hij ziet dat een ander iets doet, wil hij zelf ook graag meedoen. Mama is dan niet hetzelfde als de kinderen op ‘school’.

We houden de website en Facebook of Instagram van Doomijn ook in de gaten voor activiteiten. We hadden een prachtige stoepkrijttekening gemaakt voor de Paaschallenge, die bíjna af was, en toen ging het regenen… Maar ik vind het heel leuk om deze tips door te krijgen, ‘kijk eens wat ik krijg’ zeg ik dan tegen Fedde. ‘Vind je dit leuk om te doen?’ Als hij hoort dat het van ‘school’ komt, vind het hij het toch leuker dan wanneer ik iets bedenk of meeneem.

Verjaardag in coronatijd

Een paar dagen geleden werd Fedde drie jaar. Dat ging natuurlijk anders dan normaal, maar toen hij z’n cadeautjes kreeg was het eigenlijk allemaal al goed. Het was supermooi weer dus we konden lekker buiten zitten. De opa’s en oma’s kwamen even langs en we kregen een paar vlugge bezoekjes aan de deur. Dat was wel heel erg leuk! Van de pedagogisch medewerkers van Doomijn kregen we een filmpje waarin ze voor Fedde zongen.

In contact

Het is leuk dat Doomijn met ons in contact blijft. De pedagogisch medewerker belde van de week op hoe het bij ons was, gewoon even een gesprekje van tien minuutjes, dat was erg fijn! Ik zet de telefoon dan op de luidspreker, zodat Fedde kan meeluisteren. Dat vindt ‘ie wel spannend en wordt wat verlegen, het is natuurlijk ook best gek! Ze maken heel erg leuke verslagen in het dagboek en filmpjes met bijvoorbeeld knutseltips in de mijndoomijn app. We sturen dan weleens terug wat we hebben gemaakt. Erg leuk én belangrijk, anders heb je weken geen contact. Het meedenken mis ik wel echt. Die blik van de pedagogisch medewerkers om even te checken: ‘zijn ze hier óók de hele dag zo?’. De jongste begon vlak voor de coronacrisis heel eenkennig te worden. De laatste keer op het kinderdagverblijf vroeg de pedagogisch medewerker wat we daar thuis aan deden en ik vroeg haar hoe zij dit aanpakken. Buiten de thuissituatie en met andere kinderen erbij kunnen zij hier toch anders mee omgaan. Ik mis het kinderdagverblijf nu echt want ik merk dat die eenkennigheid nu heel erg versterkt wordt; zodra er nu iemand binnenkomt begint hij bij wijze van spreken al te huilen. Het overleggen over even zelf laten spelen of wel of niet direct oppakken, dat mis ik nu. Bij de oudste zit de zindelijkheidstraining er nog nul komma nul in. Ik had eigenlijk gehoopt dat zijn twee beste vriendinnetjes hem hierin zouden meetrekken, maar dat gebeurt nog niet.

Pedagogisch medewerkers Daniëlle en Natasja zijn echt voorbeelden voor Fedde. Hij leert heel veel van hen.

Extra uitdaging

Ik zit zelf in de oudercommissie van kinderdagverblijf Dikke Maatjes en vind het leuk om mee te denken en dingen met de leidinggevende te bespreken. Je kijkt dan toch anders naar de kinderopvang; het is zoveel meer dan ‘oppassen’! Op het gebied van pedagogiek is Doomijn echt van toegevoegde waarde. Fedde kan soms wat extra uitdaging gebruiken. Samen met twee andere kinderen is hij de oudste van de groep. Zij mogen soms met de kinderen van de peutergroep meespelen, krijgen wat moeilijkere puzzels of mogen de pedagogisch medewerkers meehelpen. Ze kijken waar de kinderen extra behoefte aan hebben. Ook de extra’s als het Nijntje Beweegdiploma voor de oudere kinderen vond ik erg leuk. Pedagogisch medewerkers Daniëlle en Natasja zijn echt voorbeelden voor Fedde. Hij leert heel veel van hen. Laatst, voordat we thuis moesten blijven, was hij aan het hoesten. Toen zei ik: ‘in je hand hoesten’, maar Fedde verbeterde mij en zei: ‘nee, mama, Natasja zegt zó doen!’ en hoestte in zijn elleboog. De kinderen trekken heel erg naar ze toe, dat vind ik heel leuk om te horen. Fedde vertelt over wat hij met juffen gedaan heeft en komt thuis met verhaaltjes over hoe fijn het was en hoe lief ze waren. ‘Mama, ik vond het écht heel leuk vandaag’, zegt hij dan. Ik vind het zo fijn hoe ze met elkaar omgaan!”