image

Doomijn thuis bij… de familie Hoogland

Als tekstredacteur bij Libelle maakt Marlies normaal gesproken wekelijks vier lange dagen buitenshuis. Daarnaast geeft ze de ruim 10.000 volgers van haar Instagramaccount @marlieshuisman een kijkje in haar dagelijks leven. Nu is ze alle dagen thuis met een peuter van drie, en dat is even schakelen...

Ik ben Marlies en ben getrouwd met Jasper. Met onze dochter Madée van drie wonen we in Zwolle en in augustus verwachten we nog een meisje. Mijn man Jasper werkt tijdens deze weken ‘gewoon’ op kantoor, hij werkt in een vitale sector en zijn meeste collega’s werken wel thuis, gelukkig kan hij gewoon op de fiets en ziet hij daardoor bijna geen andere mensen. Zelf werk ik wel vanuit huis, ik werk vier dagen in de week als tekstredacteur bij Libelle. Een weekblad dat toch elke week weer in elkaar gedraaid moet worden, dus alles gaat door, maar dan op afstand. Madée is op dit moment dag in, dag uit bij mij thuis. Normaal gesproken gaat ze twee ochtenden naar peuterspeelzaal Geraniumstraat van Doomijn en gaat ze drie dagen in de week naar de opvang en een dagje naar opa en oma

Spelen en ‘smikkelbakjes’

Op de dagen dat ik werk start ik vroeg, rond een uur of half acht, acht uur. Madée slaapt dan soms nog, dus dan kan ik lekker rustig opstarten en alvast wat werk verzetten. Als ze wakker wordt ontbijten we samen en kruip ik weer achter de laptop. Madée kijkt dan vaak een filmpje op de iPad. Na het ontbijt bedenken we samen wat ze kan gaan doen: spelen met de Playmobil is favoriet, maar ze zit ook vaak naast mij aan tafel om te tekenen of knutselen. Ik vind het wel ingewikkeld om dan mijn aandacht te moeten verdelen omdat ze nog niet heel zelfstandig kan knutselen en veel aan mij vraagt. Gelukkig kan ze wel goed zelfstandig spelen. Ik geniet er heel erg van om dat te zien en haar fantasiespel te horen. Tussen de middag neem ik vanaf twaalf uur pauze en dan is het tijd om te lunchen, ik laat Madée kiezen wat we gaan eten en meehelpen met het bereiden van de lunch. Vaak worden het tosti’s of ‘smikkelbakjes’ zoals Madée dat zelf zo mooi noemt. Allerlei rauwkost, nootjes en ander lekkers in kleine bakjes. Na de lunch gaan we nog even naar buiten, schommelen in de tuin of een blokje om op de fiets. Daarna help ik haar weer even op gang met spelen of knutselen en ga ik zelf ook weer aan het werk.

In tweeën

Het meest ingewikkeld aan de hele situatie vind ik dat ik mezelf niet in tweeën kan splitsen, ik zou graag Madée alle aandacht willen geven die ze verdient, maar ik móet ook werken. Op de dagen dat ik wel vrij ben geniet ik er nu extra van dat we echt tijd voor elkaar hebben. Dat we nu meer tijd samen hebben en ik Madée zo veel zie, vind ik stiekem ook wel heel fijn aan het thuiszijn. Ik ging altijd vroeg de deur uit voor mijn werk en kwam laat thuis, dan zag ik haar amper, nu zijn we zo veel samen. Daar zit ook gelijk een pijnpunt: ik mis de tijd die ik voor mezelf had ook ontzettend. Helemaal nu ik zwanger ben. Even niets doen of iets voor mezelf doen is er overdag niet bij. Zodra Jasper thuiskomt uit zijn werk ‘neemt hij de zorg voor Madée even over’, na het eten gaan ze vaak nog even naar de speeltuin en kan ik even op adem komen.

Elke dag hetzelfde

Aan Madée zelf merk ik dat ze vooral het spelen met andere kinderen erg mist. Ze wil vaak over de ‘kindjes’ en peuterspeelzaal kletsen en vertelt dan heel levendig hoe leuk ze het daar vindt. Ook het ritme mist ze naar mijn idee wel een beetje, ze kent de dagen van de week al goed en weet precies waar ze op welke dag van de week naartoe gaat. Nu is dat anders en is elke dag nagenoeg hetzelfde. Ik leg haar dan uit dat we voorlopig thuis moeten blijven omdat er zo veel mensen ziek zijn en wij zelf niet ziek willen worden of andere mensen ziek willen maken. Dat lijkt ze wel te begrijpen, al zei ze laatst wel: ‘Maar, mama, ik ben nu niet meer verkouden. Dan kan ik toch wel gewoon naar de peuterspeelzaal?’ Vorige week stonden Madée haar peuterspeelzaaljuffen voor de deur met een tasje vol knutselspullen voor Pasen. Heel lief en leuk, maar ook een beetje gek merkte ik aan Madée. De juffen van Doomijn sturen ons via de app ook regelmatig boekentips en knutselideeën toe. Dat is heel fijn, al merk ik wel dat Madée het niet altijd snapt. Ze vindt het wel weer heel leuk om de foto’s in haar dagboek in de app te bekijken. Soms doen we dat samen en dan kletsen we over de kinderen en juffen. Dan merk ik toch wel dat ze het mist om naar de peuterspeelzaal te gaan.

Nergens naartoe

Elke avond als ik Madée naar bed breng, bespreek ik met haar hoe haar dag was en vraag ik wat ze het leukst vond en wat minder leuk was. De standaardantwoorden zijn: ‘Dat ik nergens heen hoefde en dat ik we thuis bleven.’ Heel dubbel dus. Aan de ene kant vindt ze het fijn om thuis te zijn, aan de andere kant mist ze het ‘ergens naartoe gaan’. En voor mij geldt eigenlijk hetzelfde.